Pierwsze wzmianki o dworze pochodzą z końca XVII i początku XVIII w. Najstarszą częścią dworu jest dziełem prawdopodobnie Marcina Jerzego Wybranowskiego, właściciela dóbr haczowskich od 1698 r. Na podstawie badań przeprowadzonych przez Marię Majkę, a później potwierdzonych przez Henryka Iłowskiego, można określić, że pierwotny dwór zaplanowany był na rzucie prostokąta w układzie dwutraktowym, trójosiowym, najprawdopodobniej z sienią po środku i pomieszczeniami po obu stronach. Dwór był parterowy i nakryty wysokim czterospadowym dachem łamanym. Układ taki realizowałby założenia programu dworu barokowego, który kształtował się w Polsce na przełomie XVII i XVIII w. Prawdopodobnie dawny dwór został powiększony o zachodnią murowaną (lub co też prawdopodobne drewnianą) część przed 1729 r., o czym mowa jest w dokumencie wprowadzającym Katarzynę de Pyżyce na wójtostwo haczowskie po śmierci męża – „…ac curiam ibidem sitam.”
Dom główny postawiony jest na rzucie zbliżonym do prostokąta z proporcją boków 1 : 2 o wymiarach 14,09(13,82) ´ 27,78(27,89)m, zwróconym frontem na południe (tzw. orientacja na godzinę jedenastą). Obiekt jest w całości podpiwniczony, parterowy z poddaszem, o kubicznej bryle zdominowanej formą mansardowego dachu.
Elewacje dworu tworzy wydłużony prostokąt w formie surowych murów, uwidaczniających strukturę użytych materiałów, z jakich obiekt został wybudowany, Dominantę elewacji stanowi kubiczny mansardowy dach z facjatami. Elewacja zachowuje często spotykane w polskich dworach proporcje wysokości ścian do wysokości mansardowego dachu, jak 1 do 2, co wynika nie z czego innego, jak podług nieba i zwyczaju polskiego. Elewacje pozbawione są detali architektonicznych.
Elewacja frontowa-południowa jest niesymetryczna, dziewięcioosiowa (po trzy osie na każdą oś budynku). Elewacja mieści trzy wejścia: jedno na osi środkowej i po jednym na trzeciej osi od wchodu i na trzeciej osi od zachodu. Pozostałe osie stanowią otwory okienne. Centralną część elewacji stanowi mansarda, obejmująca trzy środkowe symetrycznie rozłożone osie fasady, powtarzające ściśle układ parteru. Brak symetrii elewacji (kondygnacji poddasza) wynika z przesunięcia zachodniej ściany facjaty w kierunku zachodnim. Należy tutaj zauważyć, iż rozmieszczenie osi elewacji odtworzono zgodnie ze stanem z 1965r. natomiast przesunięcie ściany facjaty prawdopodobnie jest wynikiem intencji uzyskania osiowego układu kondygnacji dachu. Zachwiano w ten sposób, przypuszczalnie nie celowo, ścisłą symetrię elewacji, co wpłynęło negatywnie na walory formalne rekonstruowanej części. Nie można też wykluczyć, że było to zamierzone działanie, chcąc w sposób wyraźny odróżnić część autentyczną od zrekonstruowanej.
Parterowa część elewacji zwieńczona jest wydatnym żelbetowym gzymsem podokapowym, natomiast facjata zwieńczona jest trójkątnym szczytem. Po obu stronach mansardy znajdują się symetrycznie rozłożone lukarny przykryte dachem dwuspadowym. Dołem elewacja odbudowanej części ujęta jest wysuniętym cokołem
o zmiennej wysokości wynikającej z ukształtowania terenu; cokół ten zanika w zachowanej części. Otwór drzwiowy w zachowanej części wschodniej obramiony jest kamiennym portalem z gładkiego piaskowca z zachowanymi pozostałościami po kutych zawieszeniach-hakach. W otworze osadzone są zachowane dwuskrzydłowe lewe drzwi płycinowe, z profilowanymi płycinami. Otwór posiada również kamienny próg. W tej samej części występuje drewniana stolarka okienna ościeżnicowa, jednorzędowa, dwudzielna bez słupka z podziałem szczeblinowym na osiem kwater. W części zrekonstruowanej w zachodnim otworze drzwiowym osadzone są wrota drewniane z pionowo ułożonych desek. Pozostałe otwory są zasłonięte płytami pilśniowymi.
Z frontu odczytano styl historyczny w architekturze, który nawiązuje do dworów barokowych, a zaznacza się mansardowym dachem i wysokim trójkątnym szczytem.
Elewacja północna jest niesymetryczna, sześcioosiowa o układzie: jedna w osi wschodniej, dwie w osi środkowej i trzy w osi zachodniej budynku. Elewacja posiada identyczna formę jak elewacja przeciwległa z centralnie zlokalizowaną facjatą, która obejmuje dwie osie, stanowiące otwory, których trzy są okienne, a jeden na parterze jest wejściowy. Na dachu występują lukarny analogiczne jak na fasadzie.
Elewacja zachodnia jest jednokondygnacyjna, symetryczna i dwuosiowa. Obie osie stanowią otwory okienne. W cokole w osi północnej elewacji znajduje się niezabudowana luneta doświetlająca komorę piwnic.
Elewacja wschodnia jest jednokondygnacyjna, niesymetryczna i trójosiowa. Dwa skrajne otwory okienne posiadają formę jak pozostałe w tej części dworu. Podobnie otwór drzwiowy, przesunięty z osi środkowej ku północy, posiada portal kamienny jak ten na elewacji frontowej. Wejście to prowadzi do wnętrz piwnicznych.
W strefie cokołu znajdują się dwa otwory okienne piwnic nieznacznie przesunięte z osi otworów okiennych parteru – prawa jest niezabudowana, lewa zaś jest zamurowana.
Na elewacjach części kamiennej znajdują się ankry lub ich pozostałości spinające mury zachowanej części dworu.
Piwnice dworu posiadają układ dwutraktowy, trójdzielny. W trakcie północnym piwnice mają układ amfiladowy i do nich prowadzi zejście od strony elewacji wschodniej drewnianymi schodami policzkowymi . Komunikacja do traktu frontowego realizowana jest przez otwory przejściowe w ścianie podłużnej . W jednym tylko przypadku w trakcie frontowym istnieje wtórne przejście między pomieszczeniami 06-07 w ścianie poprzecznej ; przejście to nie widnieje w inwentaryzacji pomiarowej z 1965 r..
Piwnice sklepione są kolebkowo na osiach wschód-zachód. Mury obwodowe wymurowane zostały warstwowo z łamanego kamienia piaskowca (występuje niebieski piaskowiec) i cegły ceramicznej pełnej, formowanej ręcznie, o wymiarach 27,0-30,2 ´ 13,5-15,5 ´ 6,2-7,6cm układanej na zaprawie wapienno-piaskowej w kolorze jasnego ugru. Sklepienia wymurowane są z tej samej cegły i wzmocnione od strony podniebienia ceglanymi łękami, spływającymi do ziemi, o zgodnej linii przebiegu w szerokości dwóch traktów. Cechą charakterystyczną piwnic są kamienne ściany poprzeczne, co do których nie ma pewności czy są łączone z murami obwodowymi. Mury te posiadają strukturę muru urywanego, wzniesione z sortowanego piaskowca i uzupełnione cegłą ceramiczną pełną .
W wyniku przeprowadzonych badań i pomiarów stwierdzono jednorodny materiał z jakiego podpiwniczono dwór – zarówno w partiach murów obwodowych, działowych jak i sklepień. Szczególną uwagę zwrócono na grubość (ok. 165cm) jednej ze ścian poprzecznych, dzielącą część zachodnią i środkową. Wg p. mgra Iłowskiego grubość tą należy tłumaczyć kategoriami konstrukcyjnymi odpowiedniego stężenia wzdłużnych murów obwodowych i fundamentowaniem zbiorczego komina w parterze dworu. Oględziny i pomiary wskazały faktycznie na jednorodny charakter ściany, jednakże sporo wątpliwości nasuwa charakterystyczny układu kamieni omawianej ściany w od strony pomieszczenia nr 07 . Układ kamieni posiada znamiona zamurowanej niszy okiennej o naturze jak naświetla na zewnętrznych ścianach porzecznych, co sugeruje pierwotne istnienie w tym miejscu naświetla. Można zatem z dużym prawdopodobieństwem przypuszczać, że ściana ta miała być ścianą zewnętrzną. Przypuszczenie to można posiłkować obecnością na tej ścianie przesklepionej wnęki, która pierwotnie mogła stanowić otwór drzwiowy. Rozpatrując taki aspekt można doszukać się pewnej analogii do układu, proporcji rzutu i orientacji starej rezydencji pochodzącej z I fazy rozwarstwienia dworu w sąsiedniej Komborni (tj. koniec XVI w.). Zważając na fakt technologii powstawania piwnic, tj. wymurowanie sklepień, a następnie postawienie ścian poprzecznych, jeszcze bardziej dobitnie potwierdza powyższe przypuszczenie. Jednakże badania ścian zewnętrznych piwnic nie wskazały miejsc ewentualnych przemurowań czy przebudów. Ubolewać w tym miejscu należy nad faktem nie przeprowadzenia szczegółowych oględzin murów fundamentowych w czasie wykonywania prac wzmacniających fundamenty (o takich oględzinach – badaniach nic nie wiadomo autorowi). Dotychczasowy stan badań dowodzi o pierwotnym planie dworu na rzucie prostokąta pozbawionego alkierzy, co można utożsamiać z rozwiązaniem dworu utrzymanego w stylu renesansowym, tzw. dwór obronny (w Polsce styl ten rozwijał się na przełomie XIV-XVI w.).
Nad otworami przejściowymi pomiędzy traktami występują ceglane wysklepki
o charakterze lunet , pozostałe otwory przejściowe posiadają odcinkowe ceglane nadproża oraz lekko rozglifione ościeże kamienno-ceglane. Jeden z otworów zwieńczony jest płaskim ciosem kamiennym. W ścianach zewnętrznych zlokalizowane są naświetla – po dwa od strony wschodniej i zachodniej i po jednym od strony północnej i południowej. Na zainteresowanie zasługują współcześnie przemurowane lunety z wylotem na fasadę i elewację północną . Obecność doświetlenia komory z tych stron dowodzi o pierwotnym charakterze obiektu, bez wyrazów architektonicznych, tj. bez portyków spoczywającego na podwyższeniach – tarasach, co może jeszcze bardziej dowodzić o wzniesieniu dworu w stylu obronnym.
Przyziemie posiada znamiona kolejnych przekształceń i remontów, jego układ jest niejednolity i charakteryzuje się wyraźnym podziałem na dwie części: pierwszą zrekonstruowaną stanowiącą 2/3 całości i starszą zachowaną stanowiącą pozostałą 1/3 część parteru zabytku. Zróżnicowanie to wskazuje na chronologię wydarzeń budowlanych w tej partii dworu.
Część wschodnia budynku o układzie w pełni pokrywającym się z rzutem piwnic jest sklepiona na ich wzór. tj. przęsła sklepień kolebkowych z głębokimi lunetami, na gurtach od strony podniebienia schodzących do posadzki. I tutaj też należy zwrócić uwagę na fakt, iż sklepienia kolebkowe dolnych kondygnacji jest charakterystyczne dla dworów obronnych. Linia przebiegu łuków wzmacniających jest zgodna na szerokości dwóch traktów tylko w przypadku dwóch pasów sklepiennych. Lunety występują w obu traktach i skierowane są zarówno w stronę ścian zewnętrznych jak i wewnętrznych.
W trakcie frontowym dwie lunety mieszczą otwory okienne, a jedna stanowi sień, natomiast w trakcie tylnym tylko jedna luneta zaopatrzona jest w okno. W przęśle środkowym sklepienia traktu frontowego znajduje się przejście do traktu tylnego. Przejście to zakończone jest nadprożem odcinkowym. Mury zewnętrzne, grubości od 80 do 90cm, wzniesione zostały jako dwuwarstwowe: od strony zewnętrznej z kamienia naturalnego (identycznego jak w piwnicach) na zaprawie, o strukturze muru urywanego ze znamionami licznych przemurowań, natomiast od strony wewnętrznej z cegły o wymiarach 28,0-31,2 ´ 14,3-15,0 ´ 6,2-7,8cm na zaprawie wapienno-piaskowej. Mury od strony zewnętrznej pozbawione są wypraw tynkarskich (występują jedynie w dolnych partiach szczątki tynków), natomiast od strony wewnętrznej ściany są otynkowane, ale posiadają liczne ubytki. Tynki wewnętrzne posiadają malatury. Sklepienia i pasy wykonane są z tej samej cegły. Analogicznie jak w piwnicy, ściany poprzeczne wykonane są z kamienia o wątku muru urywanego uzupełnianego cegłą. W trzech otworach występują kamienne gładkie portale (wejście przez portale są charakterystyczne dla dworów obronnych). Otwory okienne są prostokątne, lecz od wewnątrz górą zamknięte są łukiem odcinkowym i rozglifione. Odcinkowe nadproża
i ościeże wymurowane są z cegły. Glify otworów są sfazowane na ¾ wysokości. Stwierdzono jednorodność wszystkich otworów okiennych. Występujące w licu elewacji frontowej i zachodniej portale kamienne z kamiennych ciosów, stanowiących obramienia otworów drzwiowych (o wymiarach w przekroju poprzecznym ok. 30 ´ 30cm) wskazują na wzniesienie równocześnie z chwilą wznoszenia murów. Obserwacja murów sieni w pomieszczeniu nr 12 wskazuje na brak przewiązań pomiędzy murem a łukiem sklepienia, co ilustruje kolejność wznoszenia.
Część środkowa i zachodnia stanowi współczesną zrekonstruowaną część dworu. Podział wewnętrzny tej części nie odpowiada układowi piwnic, jednak utrzymuje on tendencję do układu piwnic tj. dwutraktowość i osiowość. Komunikacja do wszystkich pomieszczeń w tej części realizowana jest z szerokiej sieni na osi zachodniej. W niej zlokalizowane są również schody na poddasze. Ta część dworu znajduje się w całości w stanie surowym częściowo zamkniętym. Mury zewnętrzne wykonano ze współczesnej cegły pełnej o wymiarach 24,7-25,2 ´ 11,9-12,2(12,5) ´ 6,1-6,3cm na zaprawie cementowo-wapiennej grubości 1 ½ cegły. Ściany nośne wewnętrzne posiadają grubości jednej lub 1 ½ cegły, natomiast działowe grubości ½ cegły z tego samego materiału. Również fragmenty podmurówki na ścianach fundamentowych przemurowano na wysokości cokołu ze współczesnej cegły (grubość podmurówki pow. 52cm). Wszystkie otwory okienne są prostokątne z płaskim nadprożem Kleina wysokości 1 cegły, bez węgarka z lekko rozglifionymi ościeżami. W tej części dworu pomieszczenia zostały nakryte stropami Kleina na belkach stalowych dwuteowych IPN240 z wypełnieniem płytą ceglaną lekką. Obciążenie użytkowe z parteru tej części dworu jest przekazywana na ściany podłużne, poprzez prefabrykowane płyty żelbetowe kanałowe typu Ż, bez dociążania sklepień piwnicy. Przestrzeń pomiędzy prefabrykowanym stropem a sklepieniami pozbawiona jest materiału zasypowego (w pachach znajduje się pozostałość zasypki). Schody na poddasze wykonane są jako żelbetowe, dwubiegowe, prawoskrętne, łamane ze spocznikiem bez balustrady o konstrukcji płytowej.
Dwór przykryty jest czterospadowym mansardowym dachem o kalenicy wsch.- zach. z dwoma facjatami od południa i północy, które podkreślają (quasi)symetryczność budowli. Facjaty nakryte są dachami dwuspadowymi o sytuacji szczytowej do wzdłużnych elewacji dworu, z kalenicą której poziom jest równy poziomowi dachu mansardowego. Pod dachem mieści się poddasze, które jest w całości niezagospodarowane i niewykończone. Ściany obwodowe mansarda wykonane są
z bloczków komórkowych. Grubości ścian wynoszą: 24cm dla ścian poprzecznych
i 38cm dla ścian podłużnych facjaty. Poddasze doświetlone jest prostokątnymi otworami okiennymi w facjatach oraz w pozostałej części czteroma lukarnami. W zachowanej części odsłonięte są grzbiety sklepień przyziemia, ukazując swoją konstrukcję w pełneł okazałości (fot. 103-105). W przestrzeni poddasza występują cztery kominy wolnostojące, z czego trzy znajdują się w odbudowanej części i wymurowane są ze współczesnej cegły, natomiast czwarty jest zachowanym kominem murowanym z cegły pełnej identycznej jak ta użyta na do wzniesienia parteru. Komin ten posiada obszerne kanały dymowe.
Więźba dachowa charakteryzuje się wyraźnym podziałem chronologicznym, w proporcjach identycznych jak konstrukcja przyziemia.
Korpus dworu jest przykryty dwukondygnacyjnym wiązarem mieszanym, w którym konstrukcje górną stanowi właściwy wiązar jętkowy. W pierwszej kondygnacji znajdują się, cofnięte w głąb budynku, dwa rzędy ścianek stolcowych. Ścianki te służą jako podpory wiązarów, a ich słupy usztywnione są zastrzałami. Oczepy ścian odgrywają rolę podciągów, na których opierają się belki stropowe. Nad zachowaną częścią dworu występuje konstrukcja wieszarowa, z której obciążenia pierwotnie za pośrednictwem belki wiązarowej przekazywane były na ściany zewnętrzne (tramy sięgają pełnej rozpiętości budynku), lecz obecnie zmieniono układ statyczny i pod tramy w środku rozpiętości ułożono podpory (fot. 100). Odbudowana część więźby, zaprojektowana
i wykonana została na wzór zachowanej, z tym, że tutaj już na etapie projektu założono, że obciążenia z belki wiązarowej przekazywane będą równomiernie na strop. Miękka linia dolnej połaci dachu została uzyskana za pomocą drewnianych przypustnic.
Na zachowanych elementach więźby rozpoznano ciesielskie znaki montażowe drugiej grupy, nacinane przy użyciu dłuta. Znaki w formie cyfr rzymskich „VI” znajdujących się na słupie i zastrzale skrajnego wiązara wschodniego i „VIII” znajdującego się na przeciwległym słupie tego samego wiązara. Oznaczenie „VI” należy wiązać z rosnącą numeracją wiązarów pełnych od strony zachodniej – co wskazuje na chronologię więźby równoczesną z facjatą lub późniejszą. O ile rozpoznanie cyfry „VI” jest racjonalne, o tyle zastanawiającym jest występowanie oznaczenia „VIII” na tym samym wiązarze. W tym celu przeanalizowano połączenia ciesielskie elementów. Połączenia słupa z zastrzałem na dębowy kołek oraz słupa z mieczem i belką wiązarową wskazują na nienaruszone, oryginalne połączenie. Zaś słup oznaczony „VIII” wsparty jest nowym zastrzałem, a połączenie z tramem sprawia wrażenie dosztukowanego. Zatem należy przypuszczać, że słup ten pochodzi z innego wiązara i zastępuje prawdopodobnie zniszczony oryginalny słup. Pęknięcia powierzchni drewna przebiegające przez znaki mogą świadczyć o użyciu do budowy drewna nie wysuszonego, a więc pozyskanego świeżo ze ścinki.
Facjaty przykryte są konstrukcją wieszarową o dwóch wieszakach. Konstrukcje te oparte są na poprzecznych ściankach facjaty i ściankach stolcowych, z których obciążenie przekazywane jest na strop poprzez podwaliny (zach.) oraz ścianę poprzeczną (wsch.).
Pokrycie wykonane jest z arkuszy blachy ocynkowanej łączonej na podwójny rąbek stojący na pełnym deskowaniu. Rynny, rury spustowe i obróbki blacharskie (w tym także obicia lukarn) również wykonane są z blachy ocynkowanej
Wnętrza we wszystkich pomieszczeniach piwnicznych posiadają nieotynkowane ściany i sklepienia, a posadzki o znacznych nierównościach występują w formie glinobitki (zapewne nierówności są wynikiem prac wzmacniających fundamenty). W części wschodniej otynkowane ściany posiadają kilku warstwową pobiałę – najstarsza warstwa posiada relikty barwnej polichromii.
W pomieszczeniu nr 1 w grubości muru znajduje się wnęka-szafka prostokątna zwieńczona górą łękiem. W tej samej lokalności znajduje się zachowana stolarka drzwiowa dwuskrzydłowa o konstrukcji płycinowej. W pomieszczeniach zachowanej części znajduje się posadzka z grafitowych płytek cementowych o wymiarach 20x20x2,5cm, w pozostałej części dworu posadzki nie występują. W starszej części dworu w otworach okiennych znajdują się drewniane parapety złożone z czterech desek.
